Daar is ie dan! Echt de laatste. Met een lach, een traan en trots nemen we dit seizoen afscheid. Terwijl ik dit schrijf gieren alle herinneringen door mijn hoofd. Alle landschappen, alle bergen, alle meren, zeeën en rivieren, alle gerechten, alle producten die door mijn handen gingen, maar bovenal de gezichten van hardwerkende vakbroeders…
Zo flitst een seizoen, het zesde alweer, voorbij en zijn we toe aan de hoogtepunten. Het waren er zoveel dit voorjaar, ik moet zeggen dat deze laatste serie mij veel doet, ik denk dat we de mooiste serie tot nu toe hebben afgeleverd vanwege de verscheidenheid qua locaties…
Al rijdend door het betoverende heuvelachtige maar vooral in diverse schakeringen groene landschap begrijp ik deze bijnaam wel. Zeker wanneer je in ogenschouw neemt dat Umbrië de enige Italiaanse provincie is die is opgesloten in land. Dat betekent automatisch minder toerisme dus méér authenticiteit, meer cultuur en meer contact met de vriendelijke lokale mensen…
Hoewel ik een strijd voor onafhankelijkheid nooit zo goed kan plaatsen vind ik het wel altijd mooi om de trots bij bepaalde bevolkingsgroepen te zien, zeker wanneer het gaat om specifieke eetgewoonten die een volk typeren…
Het Midden Oosten. Dan gaan onze gedachten toch bijna vanzelfsprekend in de richting van alle politieke en religieuze onrust in dit gebied, dat al jaren wordt geteisterd door narigheid, meestal gebaseerd op, kan iemand mij dit uitleggen, geloof…
Als je naar de Jordaanse keuken kijkt moet je eigenlijk de grenzen vergeten, en het hele gebied, het Midden Oosten, in ogenschouw nemen. Want door eeuwenlange overlevering en handel is de huidige keuken van het hele gebied eigenlijk een versmelting van ingrediënten en gewoonten…
Erg nieuwsgierig ben ik hoe de eerste aflevering in Afrika op jullie is over gekomen. Ik moet bekennen dat ik, toen ik mijn vorige ‘uitbarsting’ opschreef, de voormontage nog niet had gezien. Die zag ik uiteindelijk in mijn hotelbed in Jordanië, waar ik nu alweer met de volgende afleveringen bezig ben…
En als ik dan mag sterven, laat het dan zijn omdat ik dodelijk besmet raak door het schudden van de hand van een lachende Afrikaan, en het eten, met de hand, van een gerecht uit één pot die wordt gedeeld door meerdere mensen daar omheen. Zomaar een gedachte op mijn eerste dag in Afrika.
Vroeger kwam wijn uit Frankrijk. Punt. En zeker de rode bordeaux wijnen, krachtig, rijk en geconcentreerd hadden de naam en faam. Door de jaren heen kwamen andere streken en landen om de hoek gluren, inmiddels kennen wij het genot om ‘Wereldwijnen’ te proeven.
In Nederland noemen we het markt, in Spanje mercado, in Engeland market, maar het Franse woord marché heeft voor mij iets magisch. En ieder zichzelf respecterend stadje of dorp heeft zo’n typerende verzamelplek van regionale ingrediënten en producten.
